Op 2 februari 2005 is Sorcha Sickinghe ,een Rotaryvriendin van mij, vertrokken naar Nairobi om daar vervolgens 3 weken te blijven.

Tijdens deze drie weken gaat zij vrijwilligerswerk doen voor de Abha Light Foundation.

 

Bijzonder was het dat het gelukt is bij KLM om deze Nairobi vlucht  aan te vragen en dat ik haar een lift heb mogen geven.

De volgende ochtend ben ik met een taxi van het Intercontinental Hotel naar Buruburu gegaan. Dat is de wijk ten noordoosten van het centrum waar de non Didi Ananda Ruchira woont. Zij is de directrice van de Abha Light Foundation. In haar kleine huisje is tevens  het "hoofdkantoor" van de stichting. In twee kleine kamers geeft Didi trainingen d.w.z. dat zij daar nieuwe homeopaten opleidt.

Ik was al twee keer bij dit  het huis geweest. In september heb ik bloeddrukmeters afgegeven en vorige week heb ik zo'n 34 kg aan medische studieboeken en remedies (homeopathische medicijnen) afgeleverd. Didi was beide keren helaas niet thuis maar dit keer had ik meer geluk. Didi kwam al naar me toe toen ik het erf betrad. Zij was erg blij om mij eindelijk eens te ontmoeten. Ik had wederom een zware KLM-koffer bij me, ook dit keer  gevuld met medische boeken en remedies en nog twee beeldjes  van de oprichter van homeopathie en tenslotte nog wat aardigheidjes van Netty Schmidt. Sorcha was op dat moment net even boodschappen aan het halen bij de lokale winkeltjes.

Didi was erg blij met de toegezegde fondsen.

Sorcha kwam toen en we spraken met Didi over de plannen die zij heeft t.a.v. het oprichten van een homeopatenschool. Zodra de tijd rijp is wil Didi namelijk weer naar een ander land om daar weer iets op te zetten op het homeopathievlak. Het knelpunt is momenteel dat zij op zoek is naar lokale mensen die in staat zijn om de stichting verder te managen. Daarbij is het van groot belang dat zij de kennis die zij heeft op het terrein van homeopathie door heeft gegeven. Momenteel zit ze nog immer in het stadium van zaaien en de gewassen moeten nog steeds groeien.

Vervolgens zijn we gedrieën naar Calvin gegaan.  Calvin is een zelfstandige homeopaat uit de school van Didi. We gingen naar zijn kliniek en dat was voor mij al de tweede keer maar voor Sorcha de eerste keer. Calvin is een soort peetkind voor Sorcha.

Calvin had net een patiënt in zijn spreekkamer dus moesten we even wachten. Ondertussen konden we een kijkje nemen in het lab. Het lab was een kleine kamer waar alle remedies worden gemaakt. De remedies zitten in opgeloste vorm in flesjes. In andere potjes deed Jeff, de productiemedewerker in het lab, piepkleine suikerballetjes die vervolgens werden gedoopt in de vloeistof met daarin de remedie. Op deze manier werden dan de bruikbare pilletjes gemaakt.

Ik vroeg Calvin hoe zijn praktijk nu loopt en hierbij haakte ik in op het feit dat hij mij de vorige keer had uitgelegd dat homeopathie nog zijn plek moet bevechten en dat het nog allemaal in opkomst is en dat er veel reclame gemaakt moet worden. Hij legde me uit welke acties hij allemaal had ondernomen teneinde meer patiënten bekend te maken met de aanwezigheid van zijn kliniek zodat zijn kliniek ook bestaansrecht heeft.

Vervolgens ging ik weer naar het hotel en op de terugweg heeft mijn taxi Didi weer bij haar huis afgezet. Sorcha is achtergebleven bij Calvin om daar wat werk te doen.

Klik op de kleine plaatjes voor grotere weergave in een nieuw venster.

René Sloots

Nairobi ,4 februari 2005

 

Op woensdag 3 november 2004 ben ik vertrokken naar Nairobi, de hoofdstad van Kenia. Voor mijn werk was ik daar al meer dan 30 keer geweest maar dit keer beloofde het een bijzondere trip worden want op donderdag 4 november zou ik een bezoek brengen aan een paar locaties van de Abha Light Foundation. Een Rotary vriendin van mij , Sorcha Sickinghe, ondersteunt deze stichting en in het bijzonder de jongeman Calvin Nyachwaya die in mei van dit jaar een eigen homeopathie praktijk runt. Het vak heeft hij geleerd onder de hoede van een non, Didi Ananda Ruchira. Zij is de directrice van de voornoemde stichting.

 

Ik vertrok bepakt en bezakt met 5 klassieke bloeddrukmeters en een paar dikke studiepillen.Het kostte even wat overredingkracht om de security medewerker op Schiphol duidelijk te maken dat het gekke spul wat hij op zijn X-ray-scherm zag het kwik betrof in de bloeddrukmeters maar uiteindelijk mocht ik doorlopen en de koffer inchecken.

 

Het was die donderdag een vroegertje voor mij want om 8:15 uur ging de telefoon omdat ik een wake-up-call had besteld, in Nederland was het echter nog maar 6:15 uur in de vroege ochtend. Na het ontbijt heb ik de bell-boy van het Intercontinental hotel ingeschakeld om een goede deal te sluiten met een taxi chauffeur want ik zou de beste man de hele ochtend nodig hebben.

 

Als eerste reden we naar het "head office"van de stichting. Je zou dan denken dat dit een groot kantoorgebouw zou zijn maar niets was minder waar want het is een redelijk normaal huis in een redelijke buurt. Op de stalen schutting prijkte het logo van de stichting en toen ik na een paar keer kloppen nog niks hoorde ben ik het tuintje in gelopen en ben het huis binnen gegaan.

 

 

( klik op foto's voor een grotere afbeelding in een nieuw venster, geldt voor alle foto's op deze pagina)

 

Binnen trof ik de secretaresse aan. Helaas was mevrouw Didi niet aanwezig want zij was op locatie aan het werk in een zogenaamde mobile-clinic, dit was echter 250 km buiten de stad in de plaats Subikia.Hoewel ik per e-mail had gemeld dat ik zou komen had ik zelf ook liever dat zij patiënten ging helpen dan dat zij met mij zou socializen.

Vervolgens ben ik met "mijn" taxi doorgereisd naar de praktijk van Calvin.. Dit is in Kariobangi South. Ik had geen idee wat ik me erbij moest voorstellen maar het logo op de voorgevel verklapte waar ik moest zijn. Hoewel dit nog een redelijke buurt was weet je nooit van te voren wat je aan zult treffen.

 

 

Ik liep de trap op naar boven en liep letterlijk Calvin tegen het lijf. Nadat we kennis hadden gemaakt gingen we zijn spreekkamer binnen waar we zo'n anderhalf uur over vele zaken rondom zijn werk hebben gesproken. Ik had de informatie van de website uitgeprint om mijzelf wat in te kunnen lezen en had ook wat informatie verzameld via het web t.a.v. Artsen Zonder Grenzen en Flying Doctors en  landenweb.com zodat ik een batterij aan vragen had bedacht.

In vogelvlucht hebben we het gehad over:

 

Vervolgens heb ik buiten een tijdje gewacht omdat Calvin een patiënt moest helpen. Met de taxi zijn we toen gedrieën naar de praktijk gegaan waar Calvin ooit begonnen was, hiervoor moesten we een stukje door de slums, de krottenwijken. Ik heb bij KLM geleerd om hier geen foto's van te nemen uit een vorm van respect, ik heb hier dus geen foto's van gemaakt maar u moet zich voorstellen dat  de huisjes nauwelijks iets voorstelden (glofplaten op planken/balken) en dat overal open riolen liepen waarbij je niet zeker wist of je nou door de modder of uitwerpselen aan het lopen was, de stank was ook enorm. Voor mijzelf was dit beeld erg vertrouwd omdat ik al zo'n 15 jaar veelvuldig in Afrikaanse landen kom en al aardig wat ellende heb gezien en heb geabsorbeerd. Maar temidden van die slums was achter een schutting van golfplaten een behoorlijk nieuwe praktijk met een stuk of drie spreekkamers en ook weer met een lab en pharmacy. T.o.v. de omgeving ziet deze praktijk er keurig verzorgd uit! Ik heb het dan over de praktijk in Kariobangi North.

 

 

Na een rondleiding door Calvins voormalige werkplek ,waar ik ook zijn collega heb ontmoet, zijn we weer een adresje verder gegaan naar een praktijk aan de andere kant van de stad. Ook hier heb ik een rondleiding gehad en heb de collega's van Calvin aldaar ontmoet.

 

 

Als ik een overall beeld moet geven van wat ik allemaal heb gezien -en gehoord moet ik zeggen dat ik heel erg onder de indruk ben geraakt en erg veel respect heb voor de activiteiten -en medewerkers van de Abha Light Foundation. U mag best weten dat ik voordien niet veel op had met homeopathie en dat komt waarschijnlijk omdat ik er niet echt open voor stond. Druppeltjes, zalfjes en pilletjes die op homeopathische wijze, op natuurlijke wijze ,waren bereid werkten naar mijn gevoel nooit bij mijn griepjes,slaapritme stoornissen,huidinfecties en spierpijntjes. Maargoed zoals ik al meldde stond ik er ook niet echt voor open vermoed ik en het ging dan ook telkens om erg onschuldige aandoeninkjes.

Met de reguliere gezondheidszorg ben ik niet veel in aanraking geweest, die paar huisartsenbezoekjes die ik heb meegemaakt waren ook telkens een teleurstelling (ik verwachte als ik al eens wat had en dan ook nog eens  de stap had gezet richting de huisarts  dat de voorgeschreven medicatie binnen een dag mijn klachten opgelost zouden hebben maar dit was nooit zo, ik had ook elke keer een meningsverschil t.a.v. het tackelen van malaria mocht ik dat oplopen en verliet dan weer boos het pand).Al met al ben ik een nuchtere buitenstaander, een heiden in zorgland, en heb wellicht  op een heel blanco manier deze indrukken kunnen opslaan. Mijn doel is niet om de discussie te openen tussen beide zorgvormen want daar ben ik niet vakkundig in en daar kopen we ook niks voor, ik zie ook liever daden dan discussies. T.a.v. Kenia worden goede resultaten geboekt met homeopathie en is het rendement hoog en dat komt de bevolking ten goede en dat is wat voor mij telt.

Hieronder twee  linkjes/stukjes die voor mij wat stof gaven om vragen over te stellen aan Calvin;

Voor Afrikaanse begrippen is de gezondheidszorg in Kenia uitgebreid. Elk district heeft minstens één ziekenhuis (ca. 325) en op het platteland zijn gezondheidscentra (ca. 520), waarin medische assistenten en verpleegkundigen werkzaam zijn en er zijn zogenaamde "flying doctors", die met hun vliegtuigjes de afgelegen gebieden bezoeken. In 1994 waren er ca. 4500 artsen en 630 tandartsen. Toch is ca. 21% van de bevolking verstoken van directe medische hulp. De overheidsgezondheidszorg is vrijwel gratis. De meeste steden beschikken over moderne particuliere klinieken en een groot aantal artsen is dan ook in Nairobi geconcentreerd.
Missie en zending spelen een belangrijke rol in de gezondheidszorg, terwijl ook traditionele geneeswijzen van belang zijn. Bijna 6% van het overheidsbudget wordt aan de gezondheidszorg besteed. De belangrijkste doodsoorzaken zijn diarree, longontsteking, tbc, mazelen, malaria en ondervoeding. Geslachtsziekten komen veel voor, evenals de ziekte aids.

Meer dan de helft van de patiënten van Calvin betreffen mensen met HIV/AIDS. Een interessante materie dus waar we wel zo'n half uur over hebben gepraat.

Voor mij interessant omdat het net zoiets is als het landen van een groot verkeersvliegtuig in Afrika met beperkte apparatuur. Je hebt maar 1 kans en die moet goed uitpakken anders haal je de voorpagina van de Telegraaf. Geen ruimte om te experimenteren want dan kan het wel eens te laat zijn,fataal zijn.

 

Ik vroeg of Calvin niet veel concurrentie had van bijvoorbeeld een project van Artsen Zonder Grensen die gratis zorg en antiretrovirale (ARV) middelen verstrekken in Nairobi(in de slums van Kibera). Het probleem is vaak dat mensen niet in de gelegenheid zijn om bij zo'n kliniek te komen, vaak is het vervoer te duur en/of de afstand te groot, deze mensen wonen vaak in de sloppenwijken aan de rand van de stad of op het platte land. Abha Light werkt veel op locatie, op plekken waar de behoefte groot is. Abha Light medewerkers leren de mensen waar ze zelf op moeten letten, hoe ze zichzelf in veel gevallen verder kunnen helpen (selfcare).Het werk bestaat ook uit het geven van veel voorlichting t.a.v. hygiëne, voorkomen van infectieziekten e.d. Alternatieve medicijnen zijn veel goedkoper dan conventionele medicijnen (HIV remmers dan even buiten beschouwing gelaten want die worden gratis verstrekt). Voor de armste mensen die vaak het meest worden getroffen door ziektes is de financiële drempel te hoog voor primaire medische zorg (gratis zorgaanbod op projectbasis buiten beschouwing gelaten dan). Alleen mensen die al wat langer een goede baan hebben doen mee in een soort ziekenfonds, dit gaat aan de allerarmsten voorbij. De laagdrempeligheid van de zorg geboden door de Abha Light medewerkers voorziet in de behoefte van deze doelgroep.  Kijk voor meer achtergronden ook op de website van de Abha Light Foundation.

Homeopathische medicijnen hebben veelal minder bijwerkingen.

 

Als je naar een ziekenhuishuis gaat nadat je HIV+ bent getest dan blijf je op een speciale afdeling, deze staat bekend als "floor 7 & 8" en iedereen in Nairobi weet dat daar HIV-besmette mensen verblijven of mensen die al AIDS hebben gekregen. Calvin heeft die afdeling bekeken en had kritiek op de manier waarop er daar met mensen werd omgegaan, bovendien was het eten ongeschikt. Calvin legde mij uit dat homeopathie anders aan kijkt tegen een zieke patiënt. Het lichaam wordt als geheel bekeken, de mentale gezondheid, de lichamelijke en wat ook rol speelt is de voeding. Alles draait om het auto-immuun systeem. Bij AIDS raakt dit systeem defect waardoor er allerlei ziektebeelden optreden, veelal infecties. Als je het lichaam nou benadert via de drie uitgangspunten dan zorg je ervoor dat mensen niet bij elkaar worden opgesloten en in de stress schieten omdat zij  gebrandmerkt worden afgezonderd. T.a.v. de behandeling worden homeopathische medicijnen toegediend en als ik het goed heb onthouden heten die PC1 en PC2. Ten derde is de voeding van belang. In mijn oren klonk het als een soort methode Montignac, geen verzadigde vetten en nauwelijks (langzame)suikers. Deze drie peilers helpen het immuun systeem te stabiliseren en daarmee worden erg goede resultaten geboekt die het leven van de patiënt draaglijker maken en aanzienlijk verlengen.

 

Calvin maakt heel andere ziektes mee bij zijn patiënten dan wij in Nederland gewend zijn. Wij kampen met hart -en vaat ziekten en vormen van kanker. Zijn patiënten hebben behalve HIV vaak  malaria,tyfus,tbc,huidaandoeningen, astma door de stoffige slums,wormen en parasieten etc etc.

Homeopathie is in Kenia nog tamelijk nieuw en is dan ook direct het stiefkindje in zorgland. Het lijkt erop dat homeopathie zich telkens moet bewijzen. Het is vechten geblazen voor erkenning van de overheden. Homeopathie valt onder het ministerie van cultuur en niet van volksgezondheid. Elk jaar moet 8.000 shilling worden betaald voor een permit, dat is zo'n 90 euro. Dat klinkt weinig maar de secretaresse van Calvin die de intake regelt verdiend bijvoorbeeld 3.000 shillings per maand. De huur van de praktijk bedraagt 10.000 shills per maand. De Abha Light praktijken -en medewerkers ontvangen geen subsidies of toelagen van de overheid.

 

Er zijn geen problemen in de aanvoer van medicijnen, deze kunnen gewoon via de pharmacy worden besteld.

 

Calvin is dacht ik in 2002 afgestudeerd, de opleiding duurde 3 jaren. Hij draait deze praktijk nu sinds mei 2004  maar heeft een visie t.a.v. wat hij binnen 5 jaar wil bereiken. Zijn plan is om een eigen kliniek/praktijk te openen in het Westen van de Kenia (zijn geboortestreek), dichtbij de  armste mensen. Los hiervan ziet hij zichzelf op de lange termijn niet fulltime het werk in de praktijk blijven doen maar wil hij zich richten op het opleiden van nieuwe homeopaten. Er zijn veel mensen in de arme buurten die wel beschikken over de capaciteiten om homeopaat te worden maar die geen toegang hebben tot een opleiding. Hij wil de opleiding naar de mensen brengen onder auspiciën van de Abha Light Foundation. Omdat hij nog maar zo pril aan het werk is is hij nog wat onzeker t.a.v. de kennisoverdracht. Hij wil werken aan vastomlijnd pakket t.a..v de materie die hij moet overdragen richting aspirant-homeopaten. Hiervoor heeft hij het advies nodig van Sorcha Sickinghe van onze club.

 

Ik ben blij dat wij als club het project van Sorcha ondersteunen!

Voor mij staat het in elk geval vast dat ik mijn steentje wil bijdragen als ik voor mijn werk toch naar Nairobi vlieg.

 

Routekaart

 

Rene Sloots,

Nairobi 4 november 2004